Klussen in Julivci - het verslag

Klussen in Julivci - het verslag

Klussen in Julivci – verslag van een intensieve week.

Met veertien personen zijn wij een week naar Julivci geweest om te werken aan de afbouw van de kleuterschool, daar genoemd Kindergarten.
Maanden van voorbereiding en acties gingen vooraf en eindelijk was het zover. Johan en José de Vries, Koos en Janke Hoeksema, Koert, Henderik en Gerjanna Bos, Evert Tolsma, Ronald v.d. Meer, Roelof Smit, Dries Groeneveld, Cees Sijtsma, Harm Noteboom en Tjeerd Tijsma waren er klaar voor. Het verslag:
 
Zaterdag 17 mei – verslag door Evert
Om vijf uur ’s morgens zijn we vertrokken, uitgezwaaid door een groot aantal familieleden en betrokkenen. Onderweg hebben we een uur vertraging gehad door een file in Duitsland en in Oostenrijk hadden we regen. We hebben veel gezien, veel gelachen en na 4x een koffie/thee/plas/rookstop kwamen we om ongeveer 19.30 uur aan in Traiskirchen. Nadat we de kamerindeling hadden gekregen en de bagage op de kamer hadden gebracht gingen we naar Gasthaus Mascher, waar de schnitzels op ons lagen te wachten. Om 22.00 uur nog even nazitten in een plaatselijk café en om 23.30 uur weer naar het hotel. Om middernacht lag iedereen lekker in bed te slapen.
 


Zondag 18 mei – verslag door Evert
Om 7.30 uur hadden we ontbijt.
Om 8.15 uur vertrokken we richting Hongarije. In Oostenrijk hadden we weer regen, maar gedurende de reis werd het steeds beter en lichter aan de horizon.
Omdat we Koert en Gerjanna op moesten pikken reden we via het vliegveld van Debrecen. Het vliegtuig landde mooi op tijd en het is niet eerder voorgekomen dat twee Nederlanders bij aankomst in de hal werden verwelkomd door 12 landgenoten.
Om 18.30 uur waren we bij de grens van Oekraïne en werden we opgewacht door Erik en Ildiko, de contactpersonen van World Servants. Het was maar goed dat zij er waren, want de papieren van de huurauto’s waren niet getekend door een notaris. (nieuwe regels komen snel in landen als Oekraïne).
We hebben van 19.30 tot 20.30 uur gedaan over 20 km weg. Nou ja, weg, asfalt met gaten.
Het warm eten stond al klaar. Aardappelsoep en een stuk koolblad gevuld met rijst. Het smaakte wel goed, maar het moest wel even wennen.
’s Avonds in de slaapzaal gezellig gezeten zonder eten of drinken.
Om 23.30 uur probeerde iedereen te gaan slapen, maar door al het gesnurk viel dat niet mee.


 
Maandag 19 mei – verslag door Ronald
Na een goede nacht met veel gesnurk (bij de mannen) zaten we 8.00 uur aan de ontbijttafel. (we mochten deze dag iets later beginnen dan gepland). Het was een goed ontbijt.
Zo ongeveer 9.00 uur – half tien konden we voor het eerst een kijkje nemen in ons ‘klusgebouw’. Het was gauw duidelijk dat er nog heel wat werk te doen was. Ongeveer een uur later konden we beginnen met van alles en nog wat. Het dragen van hout naar de eerste verdieping, stuccen, het aanleggen van regelwerk voor de schrootjes etc. Het werd aardig warm dus zo nu en dan flink drinken en om 13.00 uur lunch.
Om 18.00 uur zat onze werkdag er op. Sommigen van ons waren al wat rustiger aan gaan doen, omdat het toch wel erg warm was. Maar gelukkig werd even later weer goed duidelijk dat er goed om ons gedacht werd, want het avondeten was weer grandioos!
Later die avond hebben we nog even nagezeten en gepraat in een klaslokaaltje, er werd wat muziek gemaakt, maar vooral veel gepraat en gelachen. Zo zou Tjeerd ‘kantoortenen’ hebben. Hij zou blaren op zijn tenen hebben gekregen door het zware werk. Anderen zeiden dat hij met zijn tenen zou moeten kunnen typen en dat daar dat woord vandaan komt. Wat daar waar van is valt naar te gissen, maar één ding mag niet ongenoemd blijven over deze Tjeerd Tijsma. Hij heeft namelijk een bijzondere gave wat veel mannen niet hebben. Tjeerd heeft zichzelf afgeleerd om te snurken. Terwijl ik dit schrijf is het 5.00 uur ’s ochtends en ik ziet rechtop op mijn bed om me heen te kijken en te luisteren. Het is soms een heel concert. Hard, zacht, snel en langzaam, maar bij Tjeerd is het stil. Wat zal Ans blij zijn als hij weer thuis komt. Ik weet nu inmiddels ook dat er heel wat echtgenotes zonden denken: kon mijn man dat maar, hè Anneke, Tineke?
Er valt veel meer te zeggen, maar één ding is duidelijk, je leert elkaar wel beter kennen in zo’n week.


 
Dinsdag 20 mei – verslag door Gerjanne
Vandaag zijn we wat eerder begonnen met werken dan gisteren. 7.00 uur zaten we aan het ontbijt en 8.00 uur gingen we al van start.
Iedereen begon weer waar hij/zij gisteren mee ophield. Bij de meeste lokalen op de eerste verdieping konden de schrootjes al geplaatst worden. Na vandaag zag je al een groot verschil vergeleken met gisteren. De muren hebben al de eerste laag wit op erop en sommige muren zijn ook al weer geschuurd. Ik denk dat we deze week ons alleen bezig houden met de eerste verdieping, want we komen niet aan de begaande grond toe. Het resultaat van vandaag mag er wel weer zijn. Je ziet wel wat er allemaal gedaan is. In de koffiepauze kregen we zelfgemaakte appelgebakjes en dat smaakte zeker lekker. Bij elke pauze zat wel iets speciaals op het menu. Bij de lunch hadden we namelijk kleine worstjes met ketchup en we ontbeten ook heerlijk. Daarbij moest je niet te veel ei eten! Anders zouden ze op de mannenkamer helemaal niet meer kunnen slapen en dan niet alleen door het gesnurk.
In de pauzes drinken we altijd uit een World Servantsbeker. Waarschijnlijk hebben ze dien van een andere groep, die hier ook eens bezig waren, gekregen. Harm vond het jammer dat er bij de lunch geen suikerbrood was, maar vlak daarna kwam José binnen met twee stukjes! Johan nam er eentje en José deelde hem met Harm. Tjeerd wou ook wel een stukje en Koos had er ook wel zin in, want hij liet Henderik het stukje van Harm wegpikken uit zijn bord. Helaas was dat een mislukte poging. Bij het werken ging ieder weer zijn eigen gangetje. Er is veel gebeurd, maar sommigen kregen al last van hun armen, voeten of ruggen. Niet iedereen was dit werk gewend. Anderen die er wel aan gewend waren hadden soms ook wel last van iets hoor. Een paar mannen hadden ook last van een ‘bouwvakkerbilnaad’, die doen dit werk vast wel vaker als één week.
Het avondeten heeft ook weer goed gesmaakt, koken kunnen ze hier zeker.
We gingen nog een wandeling maken tot de grens van Oekraïne/Roemenië en we kwamen uit bij mensen in de achtertuin. We waren allemaal bospaadjes aan het volgen. Veel mensen hebben hun eigen tuin, waar ze eten in verbouwen en dat zagen we zo wel. Het is wel handig dat ze dat doen! Na de wandeling en nadat de meesten gedoucht hadden gingen we nog even in het lokaal met de piano nazitten. Het kringetje van tafels was al gemaakt door Dries. Zo kon iedereen aanschuiven. De snacks zoals minipizzaatjes en gezouten pinda’s waren aanwezig en met bier en bananensap was deze avond wel weer gezellig.
Het was ook warm vandaag net zoals morgen, want dan wordt het wel ongeveer 26 graden! We gaan dan eerst naar een markt en boerderij toe. Even wat anders als de hele dag werken. Op de boerderij gaan we ook lunchen en daarna gaan we weer naar de school toe, om verder te gaan met ons werk voor deze week.
Ik ben benieuwd naar de markt enz. We zien het morgen!


 
Woensdag 21 mei – verslag door Koert
Na Gerjanne heb ik de eer om wat van deze dag op papier te zetten. De planning was vroeg ontbijten, 8.00 uur rijden naar Vino. Markt gezien, even wandelen door de stad. Ildiko en Erik hun opvangboerderij voor wezen bezoeken, eten en dan weer naar Julivci. Zo is het ook redelijk gegaan.
Het ontbijt was weer overvloedig. Gelukkig niet Wit Russisch, dus redelijk normaal. De reis er naar toe ging over de betere weg dan naar het dorp Julivci. Dit hield in dat er ook wel eens 35 km per uur werd gereden. Al duurde dit vaak niet langer dan een minuut. De chauffeurs deden hun best om de gaten te ontwijken. Achter in de bus dachten we wel eens iets anders, maar voor zo door elkaar geschud worden betalen we op het eind van de maand grof geld op de merke. Nu krijgen we het er bij. Het korte ritje naar de stad was maar 20 km en duurde ± 1 uur. Tot zover de wegen. De grote velden liggen er bijna verlaten bij de eigen tuinen worden flink bewerkt. De hoeveelheid vee is minimaal. Hoe dichter bij de stad, hoe beter de huizen. Gelukkig voor Harm overheersen de Lada’s. Onze contactpersoon stond ons keurig op te wachten met zijn huisvriend. We liepen over de plaatselijke markt (Beverwijk) en kochten er kersen, een voetbal en zonnebrand. Tjeerd kreeg bijna nog verkering met een dame (met één tand en een snor en baardje).
Na de markt wilden we nog 2 kerken bezichtigen, maar het bleef bij de buitenkant. Hierna in een net café voor 14 man koffie of thee gekocht (omgerekend 6 euro). Om 11.00 uur hadden we met Ildiko afgesproken bij onze auto’s. Hier vandaan naar de rand de stad gereden en hun ‘farm’ bewonderd. Drie paarden waar door een aantal op gereden werd, twee koeien die wel acht liter per dag gaven. Die werd verkocht aan een paar families in de stad. Over de melkprijs hebben we het niet gehad. Wel over het gemiddelde inkomen per werkende: 80,- euro per maand. Zelf gebruiken Ildiko en Erik met hun drie dochters drie liter melk per week. Dan moet de familie Bos omstaan leren met 15 liter per week. Op de farm ‘werkte’ een wees. Zijn huisje stond er ook. Twee vertrekken van 2x2 meter, een met douche en keuken, de andere met een stapelbed en een bureautje. Zijn zus woonde er eerst ook, maar zij was geestelijk niet al te… en woont nu weer bij familie. Wezen worden in Oekraïne na hun zestiende los gelaten in de maatschappij. Velen komen de criminaliteit of prostitutie of plegen zelfmoord. In de Karpatenregio zijn twee opvanghuizen voor deze mensen met  een capaciteit van 20 man per jaar komen er in deze regio ±80 wezen bij. De farm wil aan vijf man onderdak bieden en ze een opleiding aanbieden, zodat ze zelfstandig/zelfvoorzienend worden. Dit door hun landbouw op eigen tuin bij te brengen of dierenverzorging of via de familievriend: een meubelmakeropleiding aan te bieden. Structuur en plan zijn er nog niet. Erik wil met de paardenverhuur trips in de bergen organiseren. De veestapel bestaat uit kippen, ganzen, geiten, een kat, drie paarden, koeien en twee varkens, waarvan wij denken dat één een kruising is tussen een varken en een schaap, gezien de hoeveelheid blonde krullen. Als snel wordt deze Scharken of Vraap genoemd. Moet je deze familie misschien meer steunen dan een kindercrèche, waarbij de overheid de afspraken niet nakomt?
Hierna hebben we op een terras met z’n twintigen heerlijke pizza’s gegeten. Onze groep, een vrijwilliger van de farm, onze begeleiders en Jelle met z’n vrouw Vivian – een verhaal apart- en onze tolk Xenia. Deze is via coach surfing in contact gekomen met Ildiko en Erik en helpt ons met alle zaken in Julivci.
Na een uurtje rijden waarbij we ondanks de tomtom ons hebben verreden. De chauffeur moest op de gaten letten en vergat de tomtom. Een goede bijrijder had hier een schone taak, maar deze lette weer op het natuurschoon. We dreven bijna uit de bus van de warmte. Onze keukenprinsessen stonden al weer klaar met de thee en om ±15.00 uur gingen we weer druk in de weer met onze plafonds en wanden. Hierbij wordt onderling ‘gezeurd’, geouwehoerd en gezongen, maar het werk schiet mooi op. Na het avondeten zullen we wel verder, maar de burgemeester die ondertussen van de schrik bekomen is – hij zag Janke namelijk de eerste ochtend in haar nachthemd – wilde ons eerst iets vertellen over het dorpje en z’n geschiedenis. Aardig om te weten we stelden vragen over waarom het zo lang duurt met de crèche. We hebben het gehad over verkiezingen, dat hij een gekozen burgemeester is. Hoe werkt dat in Nederland enz. De komende Europese verkiezingen en de Oekraïense verkiezingen met de huidige politieke en economische situatie. Hij moest al mannen uit zijn regio mobiliseren. Hier vinden dat ze gebruikt worden als kanonnenvlees, immers de Karpaten van het oude Hongaarse deel tellen niet mee. Het zijn spannende tijden voor Oekraïne. Zoals het nu lijkt zal de boel wel uiteenvallen in meerdere delen, hopelijk zonder oorlog. Hier hebben we met z’n allen nog wat over nagepraat met een verdiend glaasje fris. Ondertussen wordt er wat gedoucht, met 14 man schiet dat niet op. Er zijn oordoppen uitgedeeld, we kunnen dus rustig slapen. Waarom Harm nog bij de muziekjuffrouw op de kamer moest, moet hij Trea maar vertellen. Lekker sliepe…
Nog wat opmerkingen:
- We hebben ook nog hulp van een paar bouwvakkers waarvan één sterk trilt. We dachten eerst dat de decoupeerzaag in onbalans was. Oorzaak…?
- Dries gaat voor burgemeester van Julivci bij de volgende verkiezingen.
- Gerjanne kan volgens haar niet zo goed stuccen, ze gaat niet zo snel als Johan.
- Ronald zit liever bij Dries op school dan naast een luchtig geklede Xenia.


 
Donderdag 22 mei – verslag door Cees
Vanmorgen om 7.00 uur uit bed, ontbijten en om 8.00 uur op de bouwplaats. De bouw vordert goed, de meeste kamers zijn inmiddels voorzien van plafond en lambrisering (zo worden de schrootjesplafonds genoemd). Ook het stucwerk vordert goed. Het was vandaag een mooie warme dag, met een terpratuur van rond de 30º C.
Rond 10.30 uur (koffietijd) was er taart. Cees is vandaag jarig en daar werd even bij stilgestaan. De verjaardagsliederen galmden door de Oekraïne met een volume waar ons Baderorgel jaloers op mag zijn! Hartstikke leuk! De taart was erg lekker en werd goed gegeten. Maar dat hebben we tot op heden steeds goed gedaan. Het eten smaakt prima. Even terugkomende op het volume wat de groep kan voort brengen: de oordoppen bleken een hemels geschenk. Iedereen heeft prima geslapen. Iets wat best in het draaiboek mag voor een volgende trip: oordoppen.
Na het avondeten zijn we weer teruggegaan naar de bouwplaats. Nog even een paar uurtjes ‘pakken;. Hebben dat maar weer klaar. Morgen verwachten we een iets kortere werkdag i.v.m. ons komende vertrek terug naar Nederland. Het lijkt erop dat het dorp nog even wil stilstaan bij ons project en het geen we de afgelopen dagen hebben mogen doen in de Oekraïne. Je merkt toch wel dat ons werk hier gewaardeerd wordt.
Vanmiddag na de thee werden we opgewacht door een vrouw op leeftijd. We kregen een hand en ze sprak ons e.e.a. toe. Alhoewel voor ons onverstaanbaar, bleek uit alles een stuk dankbaarheid voor hetgeen we hier doen. Een mooier gebaar is niet denkbaar: de oude generatie die ons bedankt voor het verwezenlijken van een school/opvang voor de jongste generatie dat is waarvoor we het doen!


 
Vrijdag 23 mei – verslag door Johan en José
Vanaf 7.00 uur konden we weer ontbijten. Zoals elke morgen was er weer meer dan genoeg voor ons klaargemaakt. Zodra er een schaaltje leeg is, wordt deze gelijk weer aangevuld. Koffie, thee en fris kunnen we zelf pakken. Om 8.00 uur zijn we weer richting de school gegaan voor de laatste werkdag van ons project. Het streven was om alle plafonds en schuine daken van de bovenste verdieping dicht te maken met schrootjes. Het heeft menige zweetdruppels gekost, maar tegen half vier zat alles op zijn plaats. Ook het grootste deel van de muren zijn voorzien van de een of twee stuclagen.
Om 16.00 uur hebben Ildiko en Erik het door ons opgehangen herinneringsbordje onthuld. De burgemeester was daarbij aanwezig. Hij heeft ons bedankt voor het vele werk wat we de afgelopen week hebben verzet. Ook vond hij het moedig dat we ondanks de onrustige situatie in Oekraïne toch onze gezinnen achter hebben gelaten om de medemens hier te komen helpen.
Bij terugkomst bij de slaapzaal van de mannen bleek de sleutel kwijt te zijn. Na het middageten had Harm de sleutel aan iemand gegeven, maar hij wist niet meer aan wie. Na een zoektocht en enige verwijten heen en weer, zat er niets anders op dan de burgemeester te vragen naar een reservesleutel. De deur was nog niet van slot of Roelof kwam aanlopen met de sleutel. Deze lag zongenaamd in één van de toiletten, maar… hij had hem gewoon in zijn broekzak zitten.
Nadat we hadden gedoucht, is een deel van de groep het dorp ingegaan voor een wandeling. We hebben o.a. het kerkje van Julivci bekeken en de verderop gelegen begraafplaats. Dit ligt er veel ‘vrolijker’ bij dan bij ons in Nederland. Alle graven zijn versierd met veel gekleurde bloemen en zijn van foto’s voorzien.
Op een gegeven moment splitste de groep zich in tweeën. Janke, Koert, Evert, Ronald, Johan en José raakten aan de ‘praat’ met een oude man. Wij moesten en zouden zijn erf, dieren en tuin komen bekijken. Hij hield enkele varkens en een stier. Op zijn grote tuin verbouwde hij verschillende gewassen, waar onder ook veel druivenstruiken. Hiervan maakte hij zelf wijn. Natuurlijk kon het niet uitblijven dat we mee moesten komen naar de kleine kelder, waar de wijn in grote vaten lag opgeslagen. Een lege frisdrankfles werd omgespoeld en vervolgens met wijn gevuld door middel van een slangetje. Deze fles mochten we meenemen voor de groep. Ook tapte hij enkele glazen die we om beurten leeg moesten drinken. Nou lustten we wel één glaasje wijn, maar de man wist niet van ophouden. We moesten toch weer richting school, omdat de rest op ons zat te wachten met het eten. Sorry groep!
Na het eten zijn er nog enkele dankwoorden uitgesproken door Ildiko en Erik, de contactpersonen van World Servants. Iedereen kreeg als aandenken een paar gevlochten schoentjes overhandigd. Voor Ildiko en Erik hadden we een Edammer kaas meegenomen. Op de markt woensdagochtend hadden we een voetbal gekocht met het idee dat we ’s avonds wel eens konden voet- of volleyballen. Dit pakte iets anders uit, iedereen was ’s avonds bekaf! Of dit nou komt door de temperatuur of de gemiddelde leeftijd… De voetbal is dus maar overhandigd aan de burgemeester voor de kinderen van de school. Iedereen van de groep heeft zijn/haar naam op de bal geschreven.
(Bij de overhandiging werd nog even door Tjeerd gerefereerd aan de overeenkomst van de Oekraïense kleuren blauw en geel met die Oekraïne en sc Cambuur. Dat werd door de sc Heerenveense aanhangers niet helemaal gewaardeerd. Ja, hadden ze maar een voetbal met pompeblêden moeten kopen – Tjeerd)
Vanavond onze laatste avond samen op Oekraïense bodem. We zullen nog even gezellig samen zitten om morgenochtend 7.00 uur te vertrekken.


 
Zaterdag 24 mei – verslag door Harm
06.00 uur: Opstaan en slaapkamer opruimen en de spullen die we mee moeten nemen verdelen over twee busjes.
06.30 uur: Eten en lunchpakket maken voor onderweg.
07.00 uur: Vertrek, nadat we afscheid hadden genomen van de keukenploeg, deze bestaat uit twee vrouwen. (Een dag eerder hadden ook deze vrouwen als dank voor hun heerlijk koken en goed bedienen een Edammer kaas van Roelof gekregen – Tjeerd)
08.05 uur: We kwamen bij de grens van Oekraïne met Hongarije waar Ildiko en Erik ons opwachtten om ons te begeleiden over de grens. Dit ging verder voorspoedig. We konden tussen de beide grensposten nog drank kopen (taxfree). Het ene busje had meer ingeslagen dan het andere. Toen we klaar waren gingen we naar de Hongaarse douane. Dit ging verder goed, tot het busje van Dries, Cees, Roelof, Janke, Cees, Koert en Tjeerd aan de kant moest en de hele bus leeg moesten halen om te kijken of er smokkelwaar in zat. Het ander busje mocht doorrijden. Deze actie koste veel tijd, maar mocht de pret niet drukken. (Het leeghalen van het busje gebeurde terwijl deze op een smeerkuil stond. Diesel werk gecontroleerd, in het motorblok werd gekeken, achter de wand- en plafondbekleding van het busje, onder de stoelen enz. Terwijl we alle tassen op een bank hadden gezet, gingen de douaniers eerst roken. Ik denk om ons even te laten zien wie de baas was. Alle tassen moesten open en je had het gezicht moeten zien toen een van een fles vond in de tas van Janke. Jammer genoeg voor hem, maar gelukkig voor ons, was deze leeg en alleen voor het verzamelen meegenomen. Toen er nog drie gereedschapkoffers moesten worden gecheckt, vonden ze het wel goed. Had dan die laatste drie ook nog maar gedaan. – Tjeerd).
09.15 uur: We waren de grens over en weer in de Europese Unie.
10.30 uur: Koffiedrinken in Hongarije.
11.15 uur: De reis wordt weer voortgezet.
13.20 uur: We reden dwars door Boedapest, waar de temperatuur opliep tot 33º. Zeer warm voor twee busjes zonder airco.
13.45 uur: Eetpauze + tanken.
14.15 uur: De reis wordt weer voortgezet.
16.00 uur: In de buurt van Wenen kwamen we in een dikke regenbui met onweer, waar de ruitenwissers op de snelste stand moesten om nog wat te kunnen zien.
16.25 uur: plaspauze
16.40 uur: De reis wordt weer voortgezet.
20.25 uur: Aankomst bij de Jugend Herberge Regensburg in Regensburg, waar Roelof de kamers indeelde: 1x3 dames, 1x5 en 1x7 heren.
21.00 uur: Heerlijk gegeten in de Gaststätte Brandl-Brau.
Te middernacht ging iedereen op bed. Een paar waren nog even de stad in geweest.



Zondag 25 mei – verslag door Tjeerd
Na een goede nachtrust zaten we allemaal weer aan het ontbijt. Van 7.30 tot 8.00 uur ontbeten we, maakten een lunchpakket en gingen weer naar de busjes. Om 8.30 uur vertrokken we naar huis. Iedereen zag er weer naar uit zijn of haar familieleden in de armen te sluiten. Na Regensburg was er een omleiding, maar die nam niet veel tijd in beslag. Bij de eerste stop kregen we koffie met gebak, want Roelof was jarig. Natuurlijk zongen we uit volle borst het ‘lang zal hij leven’ en lieten het gebak lekker smaken. Janke, die de pot beheerde, had te weinig geld in de beurs, maar met een paar toiletbonnen (waar je korting mee kreeg) was het tekort nog maar vier cent. De kassavrouw was in een royale bui en wij mochten die vier cent houden, wat een geluk.
Uiteindelijk passeerden we om 16.30 uur de grens en waren we weer in Nederland. Nog één koffie/thee/plas/rookstop en we begonnen aan de laatste etappe van de lange reis.
Bij Zwolle lichtten we het thuisfront in dat we er over een uur zouden zijn en dat kwam precies uit. Ondanks het feit dat we bij Marssum een spookrijder tegenkwamen. Deze man kwam samen met zijn vrouw van de oprit rijden, waar wij op moesten. Gelukkig zagen we hem op tijd, maar het blijft altijd even schrikken.
In Dronryp was het parkeerterrein tegenover de Fixet volgestroomd met familie en belangstellenden. Tranen van geluk en blijde knuffels vielen ons ten deel. Iedereen was blij met onze voorspoedige terugkomst.
Van de diaconie en van Ans kregen we een bloem, van Jetty Bouma kreeg ik een kanjermedaille omgehangen. Zij was even bang dat het touwtje te kort zou zijn (of mijn hoofd te dik?), maar hij paste. Een leuke geste.
Janke bedankte de chauffeurs voor hun voortreffelijke werk en Roelof gaf een korte samenvatting van al het werk wat we hadden gedaan de afgelopen week.
Nog even kwam mij het dankwoord van de burgemeester in gedachten. Hij noemde het ontzettend dapper dat mensen uit een land zo’n 2000 km van hen vandaan, het aandurfden om hun vrouw, kinderen en familie achter te laten om een land te helpen waar het zo onrustig is.
Wij kunnen alleen maar dankbaar zijn, dat wij de opdracht van onze Heer om onze naaste lief te hebben, op deze manier handen en voeten hebben kunnen geven.
 
Vanaf deze plaats wil ik iedereen die op welke manier mee heeft geholpen dit project tot een goed einde te brengen, hartelijk bedanken.
Ik zelf heb de hele week met plezier gewerkt. Het was misschien wat eentonig, vijf dagen achter elkaar schrootjes te zagen, maar ach, wat zijn nou vijf dagen.
Op de terugweg werd ik ineens geïnspireerd en maakte een gedicht, wat ik u zeker niet wil onthouden:


 
Mijn klus
 
Maandag
Eerst maar eventjes gaan vragen.
Wat moet ik doen? O, ga maar zagen.
Schroot na schroot, zonder te klagen:
Zagen, zagen, als maar zagen.
 
Dinsdag
Zagen, zagen, als maar zagen,
Zagen, zagen de hele dag.
Zagen, zagen, dat moet slagen.
Blij dat je voor een ander zagen mag.
 
Woensdag
Na het ontbijt met volle magen,
weer aan het werk, net als andere dagen,
Zonder spoor van onbehagen,
natuurlijk de hele dag weer zagen.
 
Donderdag
Pakken schrootjes naar boven dragen
om met goede moed weer te gaan zagen.
Geen schrootje wordt overgeslagen…
Zagen, zagen, steeds maar zagen.
 
Vrijdag
De laatste dag om hout te zagen.
Zal ik het dan toch eens wagen,
om een ander klusje te gaan vragen,
dan dat zagen alle dagen?
 
Tenslotte
Naar de Oekraïne, reis twee dagen,
om over zagen door te zagen.
Er honderden schrootjes door je jagen
en dan zelfs ’s nachts te liggen zagen.
 
Maar als arme kinderen het vragen
om voor hen wat bij te dragen,
wordt dat gedaan zonder te klagen…
Geeft zagen je zelfs welbehagen.
 
Tjeerd Tijsma
terug